. . .

تنهاتر از شمعی که از کبریت می ترسد

غمگین تر از دزدی که از دیوار افتاده

بی اعتنا پاکت کنند از زندگی مثل ِ

خاکستر سردی که از سیگار افتاده

بی تو دلم می افتد از من... باز می خشکد

مثل کلاغی مرده که از سیم می افتد

این روزها هر بار که یاد تو می افتم

یک خط دیگر روی پیشانیم می افتد

می خواهی از من رو بگیری، دورتر باشی

مانند طفلی مرده می پیچم به آغوشت

سر درد میگیری و من تکرار خواهم شد

مانند یک موسیقی غمناک در گوش ات

بی توتمام کوچه ها سرد است،تاریک است

انگار خورشید این حدود اصلا نتابیده

تو نیستی و این زندگی انگار تعطیل است

تو نیستی وساعت این شهر انگار خوابیده

تو نیستی و خاطراتی شور در چشمم

چون ماهیانِ مرده ای در رود می پیچند

تکرار ها من را شبیه زخم می بندند

سیگار ها من را شبیه دود می پیچند

بی تو شبیه ساعتی بی کوک می خوابم

در لحظه هایی که برای شعر گفتن نیست

در خانه ای که پرده هایش بی تو تاریک است

در خانه ای که روزهایش بی تو روشن نیست

اینجا کنارم هستی و آرام می خندی

آنجا کنار هم بغل کردیم دریا را

تو رفته ای ...باید همین امشب بسوزانم

این قاب ها ، این عکس ها ، این آلبوم ها را . . .

قشنگترین اشتباه چشمانم...